15 november 2017

Le troisième jour à Paris

Le troisième jour à Paris zijn we rustig begonnen. We liepen nadat we een beetje hadden uitgeslapen naar Frenchie To Go voor een ontbijtje. Een leuk tentje waar jong en hip Parijs verzamelt voor een petit dejeuner of een café. In het oude pandje is slim gebruik gemaakt van de authentieke elementen gemixt met een beetje humor in de decoratie. Een paar jonge enthousiaste kerels die duidelijk plezier hadden in hun werk maakten met liefde voor manlief de Franse versie van een English breakfast. Gebakken eieren met spek. Ikzelf ging voor yoghurt met granola en veel ander gezonds en verantwoords. Tja, verschil mot er wezen…
Met een goed gevuld maagje togen opnieuw naar Le Marais, waar we het Musée Picasso bezochten. We waren goed voorbereid want we hadden die ochtend op internet een dagkaart gekocht om lange rijen en teleurstelling te voorkomen. Het bleek niet nodig, want het was lekker rustig. We verdiepten ons in het kleurrijke leven van Pablo. Letterlijk en figuurlijk was zijn leven kleurrijk. Maar er waren ook bijzondere schetsen, die eigenlijk veel subtieler en daarom misschien wel spannender zijn dan zijn uitbundige schilderijen. Centraal stond het jaartal 1932, een mooi overzicht hoeveel hij heeft geproduceerd in een jaar. Maar ook een deel vaste collectie en objecten die hij verzamelde waar hij inspiratie vandaan haalde. Zijn fameuze uitspraak ‘Dans chaque enfant il y a un artiste. Le problème est de savoir comment rester un artiste en grandissant’ oftewel Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven als je groot wordt’, doet je heel anders naar zijn schilderijen kijken. Het is echt een groot museum in een prachtig gebouw midden in Le Marais. Tot op de zolderverdieping, tussen de balken, hangen bijzondere stukken. Het is bijzonder dat het meubilair en de kroonluchters in het museum zijn ontworpen door Giacometti.
Al deze indrukken konden we verwerken op het dakterras met de voordehand liggende naam ‘Le Café sur le toit’. We zaten heerlijk in het zonnetje met onze koffie. Manlief met een stuk taart en ik een stukje bananencake. Tja, verschil mot er wezen…
Om optimaal te genieten van de herfstkleuren in de grote stad liepen we naar Place de Vosges. Wat een heerlijk stadspark. Kijkend naar de spelende kinderen filosofeerden wij hoe het zou zijn om hier te leven en op te groeien. Het had tenslotte niet veel gescheeld... Een appartement in Le Marais in de nabijheid van een park, te midden van leuke pleintjes en restaurantjes zou dan uiteraard wel een wens zijn. Maar bij een makelaar in de etalage glurend, werden we geconfronteerd met het feit dat de prijzen in vergelijking met Amsterdam toch net iets anders zijn. Maar dagdromen blijft leuk en een beetje slenteren en mensen kijken ook. Toch zien we er blijkbaar niet als buitenstaanders uit want tot nu toe werden we elke dag wel aangesproken door mensen die aan ons de weg vroegen. En het grappige was; we konden hen nog helpen ook! Stiekem vind ik dat natuurlijk ontzettend leuk. Voelden we ons toch een beetje Parisiens… Lunchtijd was ongemerkt een beetje voorbij, maar we hielden een ‘aangeklede’ pauze bij een restaurant met de toepasselijke naam Les Philosophes. Met wijn. Enzo.
Ondertussen waren we aardig moe van al het geslenter door het museum dus pakten we de metro terug naar het hotel. Na een kleine rustpauze hadden we weer voldoende energie om naar ons restaurant te lopen. Dat had ik eerder op de dag gereserveerd in mijn allerbeste Frans. Restaurant Grand Amour. Ook hier weer omringd door veel jonge Parijzenaren. We proostten op Parijs, elkaar, Carpe Diem en nog van alles. Behalve dat het eten heel lekker was en de sfeer erg leuk, werd ik een beetje verliefd op de wijnglazen. Na een klein leugentje om bestwil (nee, het was niet onze trouwdag en nee, we zijn nog net geen dertig jaar getrouwd hoewel we wel al in ons dertigste jaar zitten) en een flinke fooi, mochten we twee glazen meenemen. Ze waren superaardig en deden absoluut niet moeilijk.
Gelukkig was dit in de buurt van ons hotel en hoefden we niet meer zo ver te lopen…
Frenchie To Go, 9, rue de Nil, Paris 2
Musée Picasso, 5, Rue de Thorigny, Paris 3
Les Philosophes, 28, Rue Vieille du Temple, Paris 4
Restaurant Grand Amour, 18, rue de la Fidélite, Paris 10

Dit bericht verscheen ook op Borders & Bubbles
https://borders-bubbles.com/nl/

Paris bonjour

We werden vanochtend wakker in ‘onze stad’ en hadden heerlijk geslapen. Hotel Paradis bevalt ons prima. Hoewel de kamer klein is, is hij van alle gemakken voorzien. Een beetje gehorig, dat wel. De muren zijn van karton en als de buren de wc doortrekken lijkt het of het naast ons hoofdkussen een emmer water wordt omgekiept. Maar het gekke is, het hoort ook een beetje bij een Frans hotelletje en het is makkelijk te accepteren. Mocht je overwegen hier te gaan boeken, vraag een kamer aan de achterzijde. Aan de voorkant zijn namelijk een aantal gezellige restaurantjes en een wijnbar. Heel leuk (en beslist aan te raden) voor als je er onderdeel van bent, maar minder leuk als je wilt slapen.
Vandaag was een op en top culturele dag. Na een super Frans ontbijt met stokbrood, croissant en pain au chocola (maar er was ook yoghurt, muesli en vers fruit) kochten we een carnet (een 10 rittenkaart voor de metro) en vertrokken we met de metro om naar station Alma te gaan. Musée d’Art moderne de la Ville de Paris. Officieel heet het dus een museum voor moderne kunst, maar hier hangen wel de inmiddels klassieke werken. Er is een prachtige vaste collectie met onder meer werken van Matisse, Delaunay en Dufy. Het is ook een rustig, overzichtelijk museum waar je ongestoord naar de kunst kan kijken. Hierna dronken we buiten koffie met een taartje van het museumcafé, met uitzicht op de Eiffeltoren. Dit uitzicht was bijzonder, want halverwege verdween hij in de mist. Je zal toch maar maanden tevoren tickets hebben geboekt voor deze dag om naar de top te klimmen om van een onvergetelijk uitzicht over Parijs te genieten.
Het ernaast gelegen Palais de Tokyo is een museum voor hedendaagse kunst. Hele bijzondere kunstobjecten in monumentale ruimtes. De beelden en schetsen waren voor ons niet altijd even goed te begrijpen, maar we werden er wel vrolijk van. Ook hier zit een heel leuk restaurant bij, maar je kan er niet buiten zitten. De museumwinkel heeft een indrukwekkende collectie kunstboeken. Manlief werd er hebberig van en had een boek uitgezocht waarvan hij mij overtuigde dat zijn leven er completer door werd. Dit moesten we dus de rest van de dag meezeulen. C’est la vie…
Geïnspireerd door zoveel cultuur liepen we door naar het Musée Yves Saint Laurent. De Eiffeltoren was inmiddels weet tevoorschijn gekomen en blonk in de zon. Waar we niet over hadden nagedacht is dat daar een enorme rij stond. Ik maakte dus wat foto's van de buitenkant en we namen ons voor om een volgende keer iets beter voorbereid ernaar toe te gaan door kaarten te boeken via internet. Jammer, maar geen ramp.
Ook bij het Grand Palais zagen we een enorme rij staan dus namen ons voor om voor een van de volgende dagen tickets te bestellen.
Musée Jacquemart-André aan Boulevard Haussmann was onze volgende bestemming. Een klein paleisje, verstopt achter een hoge muur aan deze drukke boulevard. Een oase van rust met een mooi binnentuin en een geweldige salon de thé. Een prima plek om even bij te komen van de wandeling. Deze is ook te bezoeken zonder entreebewijs, en we bleken de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden te brengen. Stijlvolle Franse dametjes nipten aan hun thee en genoten van un petit gateau. Wij ook. We namen voorzichtig plaats op de fragiele goudkleurige stoeltjes onder de grote kroonluchters en we keken de kunst van het thee drinken af van de frêle Françaises.
De familie Jacquemart-André heeft veel kunst verzameld, voornamelijk uit de 17de en 18de eeuw. De stijlkamers zijn rijk gedecoreerd ingericht met veel goud, versiersels, bloemen en plafondschilderingen. De schilderijen en beelden zijn indrukwekkend, als je goed zoekt hangt er nog een Rembrandt, een Frans Hals en een Van Dyck.
Maar er was ook plek voor wisselende tentoonstellingen. Nu was de eer aan een Deense verzamelaar die begin 20ste eeuw een indrukwekkend aantal bekende namen had verzameld als Degas, Renoir, Pissaro, Cezanne en ander impressionisten. Echt een aanrader! Geen rijen, geen drukte, echt een pareltje.
Na zoveel cultuur en een hoofd vol inspiratie namen we de metro naar Abbesses, aan de voet van de Sacré-Coeur. We beklommen ik weet niet hoeveel treden en wandelden over het Place du Tertre. Het blijft leuk, ook al is het heel toeristisch. Gluren over de schouders van de kunstenaars, de kitscherige schilderijtjes van Parijs, de karikaturen, de silhouetknippers en de winkeltjes met de meest lelijke souvenirs. We dronken een glaasje op een terrasje met uitzicht op dit alles. Mensen kijken blijft toch altijd leuk. We bezochten ook nog even de Sacré-Coeur en staken een kaarsje op voor alle mensen die ons dierbaar zijn maar die wij moeten missen.
We dineerden bij La Mascotte, een echte Parijse brasserie. Groot, iets teveel licht, met gesteven linnen gedekte tafels en tapijt op de vloer. De al wat oudere, zeer ervaren obers, gekleed in een combinatie van een zwart gilet met pantalon die je geruisloos en soepel bedienen. De oesters en andere fruits de mer waar deze brasserie bekend om is, waren echt overheerlijk. Je voelt even hoe het 100 jaar geleden was om een avondje uit te zijn in deze stad.
We raapten onze laatste energie bij elkaar om naar het hotel te wandelen.
Nu de benen hoog....

Musée d’Art moderne de la Ville de Paris, 11, avenue du Président Wilson, Paris 16
Palais de Tokyo, 13, Avenue du Président Wilson, Paris 16
Musée Yves Saint Laurent, 5, Avenue Marceau, Paris 16
Musée Jacquemart-André, 158, Boulevard Haussmann, Paris 8
La Mascotte, 52, Rue des Abbesses, Paris 18

Dit bericht verscheen ook op Borders & Bubbles
https://borders-bubbles.com/nl/

Paris, nous sommes arrivés

Het was een vroegertje vanochtend, om half 6 de wekker. Ik ben geen held in vroeg opstaan, maar haasten vind ik helemaal niet fijn, dus toch maar na de eerste piep uit bed. Rustig gedoucht, koppie thee en de laatste dingetjes in de koffer. Daarna in de duisternis naar het station gewandeld met onze rolkoffertjes. Nu maakten onze wieltjes het bekende geluid over de trottoirs van slapend Amsterdam. Een man met een onvaste tred wenste ons een 'safe flight back', in de veronderstelling dat wij ook tot die eeuwige toeristen behoren. 
Op het station verliep alles vlot, we konden onze wagon en stoelen snel vinden, dus we installeerden ons voor de komende 3,5 uur. We nuttigden onze meegenomen sapjes en roggebrood. We dommelden, lazen en probeerden een plan te maken voor deze dag.
Voordat we het wisten stonden we op Gare du Nord en konden we de eerste Parijse lucht opsnuiven. Een beetje op het gevoel liepen we naar ons hotel. Hotel Paradis in Rue des Petites-Ecuries. Wat een leuk hotel! We werden gastvrij ontvangen. We konden meteen onze bagage in de kamer kwijt en alles zag er perfect uit. De kamer was wat klein, maar voor Parijse begrippen had het nog veel kleiner gekund. De vierkante meters zijn hier kostbaar. Het bed is mooi opgemaakt met sfeervolle kussens, behang met varens in prachtige groentinten en leuk, beetje retro meubilair. In de badkamer hele schattige tubetjes met douchegel en shampoo en fijne dikke handdoeken. 
We hadden inmiddels erge zin in koffie dus we zijn meteen op pad gegaan. Het barretje met de voor de hand liggende naam Les Petites Ecuries tegenover het hotel zag er goed uit en we genoten buiten van een espresso. Het was even knijpen dat we nu toch echt in Parijs waren en de komende dagen aan onszelf hadden.
Nadat we een beetje geland waren wilden we richting Les Halles lopen. We zagen vrijwel meteen een restaurantje wat er heel aantrekkelijk uitzag en daar reserveerden we een tafeltje voor diezelfde avond.
En niet heel veel verder liepen we tegen alweer een aantrekkelijk lunchplek aan. Op een hoekje van 2 rustige straatjes, in het herfstzonnetje keek het tafeltje evenals de aardige Italiaanse Fransman ons aan. De kok van Les 2 au Coinmaakte een heerlijk dejeuner voor ons we zaten voordat we het zelf doorhadden tussen de Parisien aan de rosé.
Onderweg naar Les Halles kwamen we in een wel hele mooie heren conceptstore terecht.
La Garconniere. Boeken, gin, tassen en schoenen en alleen maar Franse merken. Le barbier had het druk met bebaarde klanten. Een hele fijne sfeer.
Les Halles zijn onherkenbaar getransformeerd in een fantastisch architecturaal complex. Het ziet er indrukwekkend uit. Een gigantisch glooiend dak ligt als een vloeiende gouden deken over het winkelcentrum dat wel 3 verdiepingen onder de grond gaat. Veel grote winkels en bekende ketens zoals Monoprix, Fnac en Sephora, maar ook H&M en Mango. In de kleine straatjes rondom Les Halles zitten nog wat slagers en viswinkels, maar het is moeilijk voor te stellen dat hier zo’n 140 jaar geleden de centrale voedselmarkt van Parijs zat.
Rue du Jour, vlak achter Eglise St-Eustache is de moeite waard om even door te lopen. Een leuk winkeltje van Marie-Sixtine en de prachtige winkel van Agnès b., waar ik indertijd van mijn eerste salaris een voor mijn gevoel idioot duur colbert kocht.
We slenterden door Le Marais. Wat een heerlijk buurtje toch. Alle straatjes zijn leuk en het ene winkeltje is nog leuker dan het andere. Mooie etalages, geveltjes, terrasjes, pleintjes, galerietjes en doorkijkjes. Het gewoon een kwestie marcher dans tous les petits rues. Uiteindelijk kwamen we, via Uniqlo en Muji, uit bij Merci, de conceptstore, of eigenlijk een miniwarenhuis. Ik zag allerlei moois aan kleding en woonaccessoires maar kon (nog) geen keuze maken. We hadden het gevoel dat we in deze buurt nog niet waren uitgekeken, we komen terug, dat is zeker.
We dronken in het Merci-café wat en verzamelden energie om richting restaurant Eels te lopen. Daar kwamen we keurig tegen 8 uur aan en hebben heerlijk gegeten! Niet geheel vegetarisch, maar erg verfijnd, licht en puur. Ook hier veel Fransen uit het quartier. Het was fijn dat we alweer dicht bij het hotel waren en dus niet meer zo ver hoefden te lopen.
We hebben onze stappentax vandaag wel gehaald, denk ik.

Hotel Paradis, 41, rue des Petites Ecuries, Paris 10
Les Petites Ecuries, 40, rue des Petites Ecuries, Paris 10
Les 2 au Coin, 7, rue Notre Dame de Bonne Nouvelle, Paris 2
La Garconniere, 40, rue des Petits Carreaux, Paris 2
Marie-Sixtine, 13, rue de Jour, Paris 1
Agnès b., 6 rue du Jour, Paris 1
Uniqlo, 39 Rue des Francs Bourgeois, Paris 4
Muji, 47 Rue des Francs Bourgeois, Paris 4
Merci, 111, boulevard Beaumarchais, Paris 3
Eels, 27, rue Hauteville, Paris 10

Dit bericht verscheen ook op Borders & Bubbles
https://borders-bubbles.com/nl/

8 november 2017

Parijs, de stad van de liefde, de stad van de mode, de lichtstad.

Jaren geleden, in een ander leven, ver in de vorige eeuw woonde ik in Parijs. Niet zo heel lang hoor. Maar wel lang genoeg om de stad voorgoed in mijn hart te sluiten en er voor altijd verliefd op te blijven. Ik ben indertijd in deze stad blijven hangen na een stage en had er mijn eerste serieuze baan. Als jonkie was het niet altijd makkelijk, zo tussen die chauvinistische Parijzenaren, maar ik voelde mij er thuis. Mijn piepkleine studiootje, gelegen vlakbij Place de la Republique op de zesde verdieping was mijn paleis. Zonder trap, bloemetjesbehang, ieniemienie dakkapelletje en de keuken en badkamer zaten in een ruimte. Dus de wc diende als extra stoel aan het keukentafeltje. Meer dan de helft van mijn salaris ging op aan huur. Maar ik was er waanzinnig trots op. Ik genoot van de stad en voelde mij er altijd veilig. In mijn vrije tijd ging ik meestal wandelen in een voor mij onbekend quartier en ’s zomers naar Bois de Boulogne of lekker een boek lezen op een bankje in Jardin des Tuileries.
Maar omdat ik toevallig net in die tijd ook iemand anders in mijn hart had gesloten en ook daar verliefd op was, heb ik na een kleine 2 jaar Parijs toch maar weer ingeruild voor Amsterdam. Nooit spijt van gehad trouwens. Tenslotte is Amsterdam ook leuk. En die iemand bleek ook leuk, voorgoed meer dan leuk zelfs…. We hebben dus ook samen goede herinneringen aan Parijs, want manlief kwam zo vaak mogelijk.
Het fijne van Parijs is dat het niet zo ver weg is, dus de mogelijkheden om er af en toe nog eens heen te gaan, zijn beslist niet onmogelijk. Nu ben ik wel heel goed in het maken van voornemens, maar om ze ook uit te voeren, is soms iets minder makkelijk.
Maar het was toch echt zover, we hadden in de agenda een streep gezet door een paar dagen en met grote letters PARIJS opgeschreven.
Het is dus te doen, twee liefdes combineren…
Dus was het tijd voor actie. Want hoewel ik de stad aardig ken is het toch handig en vooral leuk om een beetje voorbereid te gaan. Allereerst natuurlijk de treintickets. Soms heeft Thalys aanbiedingen. Een uurtje vroeger of later vertrekken kan zomaar een hoop geld schelen. En dat is mooi meegenomen, want dat geld kan je beter in Parijs besteden. ‘In mijn tijd’ duurde de reis ongeveer 2 x zo lang en stopte in mijn beleving in elk dorp. Met de Thalys is het maar een kleine 3,5 uur en in die tijd kan je lekker lezen, dommelen en een beetje picknicken. Voordat je het weet sta je op Gare du Nord zonder parkeer- en filestress. Hoewel we nog niet eens vertrokken zijn, lijkt het mij nu al heerlijk om tijdens de terugreis moe maar voldaan in de trein onze benen te laten uitrusten en genietend van een glaasje wijn ons weer naar Amsterdam te laten brengen.
Hetzelfde geldt voor het hotel. Logeren in Parijs kan enorm in de papieren lopen dus een beetje googelen kan geen kwaad. Mijn doel is om iets in de buurt van Gare du Nord te vinden, omdat je bij aankomst snel je koffer kwijt kan en bij vertrek deze weer makkelijk kan ophalen. Booking.com is een hele handige zoekmachine, maar kijk ook even op de website van het hotel zelf, soms scheelt dat in de prijs. Door alle discussies in Amsterdam rondom Airbnb wil ik eigenlijk het liefst een hotelletje en het internet afstruinend blijkt deze voorkeur niet eens zo veel duurder uit te komen.

En dan, hoe gaan we onze dagen invullen? Parijs is zo groot en er valt zo veel te beleven. Hoe maken we een keuze? Aan de structuur van de stad is natuurlijk niet zoveel veranderd. De Eiffeltoren, de Notre Dame en de Champs Elysees en al die andere monumenten blijven altijd indrukwekkend om te zien en bevinden zich uiteraard nog steeds op dezelfde plekken. Maar quartiers kunnen veranderen qua sfeer, leuker worden, een andere bestemming krijgen of zelfs een hele metamorfose ondergaan. Restaurants komen en gaan en welke exposities zijn er die we zouden willen zien.
Dus toch maar weer advies vragen aan het world wide web en mensen die er recent geweest zijn. Er ontstaat een lange lijst met musea, restaurants en winkels waarvan ik van tevoren al weet dat we ze niet allemaal kunnen bezoeken. We moeten onszelf ook niet gek maken, het is tenslotte vakantie en een van de leukste dingen van Parijs vind ik toch wel op terrasjes zitten. Gewoon, de stad absorberen, de sfeer, de cultuur, de taal en de mensen.
Ik print een klein plattegrondje uit van Google Maps en zet stipjes en streepjes bij de adressen die ons interessant lijken. Zo ontstaat vanzelf een logische route en een dagindeling.
Dus vanavond bijtijds naar bed, want de wekker zal ons morgen vroeg wakker maken.
We hebben er zin in!

Dit bericht verscheen ook op Borders & Bubbles
https://borders-bubbles.com/nl/

Hudson’s Bay

Sinds afgelopen week is Amsterdam een warenhuis rijker. Hudson’s Bay. De van oorsprong Canadese winkel heeft nu definitief voet aan de grond aan het Rokin. Voor mijn gevoel is er jaren gesloopt en opnieuw gebouwd. Lang bleef het onduidelijk wat er nu met die panden zou gebeuren. Maar iedereen is allang vergeten dat Haussmann, Marks & Spencer en weet ik wie allemaal hebben afgehaakt. Tegenover Urban Outfitters, vlakbij Scheltema is dit warenhuis gevestigd. Verdeeld over drie panden vind je er dames- en herenkleding en een apart gebouw voor woonaccessoires.
Maar shoppen we inmiddels allemaal niet online? Moeten we er nog allemaal winkelwalhalla’s bijhebben? Is daar nog wel animo voor?
Persoonlijk vind ik zelf winkelen altijd wel fijn. Ik wil weten of een trui lekker zacht voelt, of de rok tot over of boven de knie valt, een paar stappen zetten in nieuwe schoenen en die lippenstift op echte kleur beoordelen en niet vanaf een computerscherm. Afgezien van het ‘voelen’, het ‘passen’ en het ‘beoordelen’ willen we misschien ook wel een beetje meer beleving, meer een experience ervaren tijdens het winkelen. De winkel is heel licht. Lichte marmeren vloer met hier en daar een kelim-achtig tapijt, witte wanden en industriële wit gespoten plafonds. Het meubilair is heel blank hout. Via de kelder, waar de damestassen en damesschoenen zijn is er een verbinding van het ‘herengebouw’ naar het ‘damesgebouw’. Het ‘woongebouw’ is een op zichzelf staande winkel en kan alleen via de straat worden bereikt.
Het personeel, in groten getale aanwezig, is buitengewoon vriendelijk en gastvrij. Ze heten je allemaal van harte welkom en ik werd zelfs persoonlijk helemaal begeleid van het ‘dames gebouw’ naar het ‘woongebouw’.
Waar Hudson’s Bay zich ook in wil onderscheiden is het serviceniveau. Zo kan je even uitrusten als je moe bent van het winkelen door even op een matrasje een klein dutje te doen. Er is een nail-bar en je kan ter plekke je broek laten vermaken door de kleermaker. De paskamers zijn heel ruim, dus niks geen gewurm waar je je tas en jas moet laten. Geen gehinkepink op de vierkante centimeter, maar comfortabel je nieuwe outfit proberen.
Dat komt goed uit, want het lijkt erop dat de herfst nu echt zijn intrede heeft gemaakt, dus er valt genoeg te shoppen. Vele merken, bekend en onbekend, zijn overzichtelijk gepresenteerd. American Vintage, Scotch & Soda, Filippa K, Nike en Adidas. Of misschien voel je meer voor The Kooples, Denham, Iro of Anecdote. Allemaal fijne nieuwe collecties in de nieuwste kleuren.
Zo vlak na de opening zijn er allemaal speciale events. Hudson’s Bayheeft de exclusieve verkoop van sieraden van Karl Lagerfeld, je kunt je smaakpupillen kietelen in de Delicious Studio, er is een browtreatment- special en er zijn nog vele andere redenen om eens een kijkje te gaan nemen.
En het goede nieuws is dat er niet alleen een vestiging zit in Amsterdam. In de loop van deze maand openen in Rotterdam en Den Haag filialen. Later deze maand volgen Leiden, Breda, Maastricht, Almere, Zwolle, Den Bosch en Tilburg. Uiteindelijk komen er 15 vestigingen in Nederland.
Op de vijfde verdieping, onder de glazen kap zit Nacarat. Hier kun je ook pauzeren en bijkomen met een kopje koffie of een lunch. Manlief en ik hoefde nog niet echt bij te komen van het shoppen op een matrasje, maar zin in een kopje koffie hadden we wel.
Ik denk dat het personeel er nog een beetje in moest komen. Nadat we minstens zeven keer welkom waren geheten en er tweemaal bestellingen waren opgenomen kwamen ze met de verkeerde koffie en het taartje arriveerde nadat de koffie al op was.
Nog een tip: wil je naar het (gender neutrale) toilet, bedenk dat dan op tijd, want deze is op de derde verdieping. Vraag een muntje, want voor het (gender neutrale) toilet moet je betalen.
Nacarat is tevens restaurant en ook ’s avonds geopend. Na sluitingstijd van Hudson’s Bay
heeft het restaurant een andere ingang. Eenmaal in Nacarat kun je genieten van het waanzinnige uitzicht over de stad, maar de inrichting is ook zeker de moeite waard. Warme kleuren, comfortabele stoelen en banken, een veelbelovende blik in de keuken van waaruit de op het Midden-Oosten geïnspireerde gerechten komen. Ik moet er nog eens gaan eten en zal er dan over berichten. Voor nu zullen we het personeel het voordeel van de twijfel geven. Het lijkt mij, behalve dat ik mij verheug op de gerechten van de hand van Ron Blaauw, een avontuur om ’s avonds na sluitingstijd naar het (gender neutrale) toilet op de derde verdieping te gaan en vervolgens nog even te (ver)dwalen.

Hudson’s Bay
Rokin 21-49, 1012 GL Amsterdam
Nacarat
Rokin 49, 1012 GL Amsterdam

Dit bericht verscheen ook op Boobs & Bubbles
https://boobs-bubbles.com/nl/

8 september 2017

Kedi

De straatkatten van Istanbul zijn van niemand en van iedereen.
Zo zaten we ineens in de bioscoop om naar een film te kijken over straatkatten in Istanbul. En eigenlijk hou ik helemaal niet van katten. Ik heb ook niet echt een hekel aan ze, hoor. Maar we werden getriggerd door een recensie in het NRC die lovend was over deze film en die zomaar de maximale vijf bolletjes toebedeeld kreeg.
In de tekst lazen we over dat ‘we vervreemden van onze natuurlijk omgeving’ en dat ‘de openbare ruimte steeds minder sociaal, minder gastvrij en toegankelijk’ is geworden. Het zijn de drijfveren van de maker van deze film, Ceyda Torun. Ze leeft nu in Los Angeles maar is opgegroeid in Istanbul. Deze uitspraken alsmede de vijf bolletjes spraken ons aan. Zodoende kwamen wij bij de katten-film terecht.
In werkelijkheid werden in de documentaire zeven van de naar schatting honderdduizend straatkatten die in Istanbul leven gevolgd. In deze stad hebben niet veel mensen een kat als huisdier. De bevolking zorgt voor de straatkatten en hebben hen geadopteerd. Soms zorgt een enkel persoon voor een of meerdere katten, soms delen de bewoners van een straat of buurt de zorg voor een enkele kat. De sociale controle is heel groot. Er wordt in de gaten gehouden of ze nestjes hebben, of alles goed gaat met de kittens, of ze wel voldoende te eten krijgen en soms gaat het zelfs zover dat ze met de kat naar de dierenarts gaan. De verzorgers zijn uit alle lagen en richtingen van de bevolking. Van mensen die nauwelijks genoeg hebben voor zichzelf, tot mensen uit de hippe wijken van deze grote stad. Allemaal spreken ze vol respect over deze dieren: de man die zeker weet dat hij zijn depressie te boven is gekomen door voor ‘zijn’ katten te zorgen, de kunstenaar die de kat als inspiratiebron gebruikt in haar schilderijen, het personeelslid van een chic restaurant die ‘zijn’ kat verwend met exclusieve stukjes kaas en zelfs de man die op de markt staat met zijn vers gevangen vis gunt ‘zijn’ kat een maaltijd uit eigen kraam vergezelt met een dikke glimlach.
Sommige verzorgers hebben stilzwijgende afspraken gemaakt met ‘hun’ kat. In ruil voor eten verjaagt de kat de muizen en ratten. Maar meestal gaan de katten hun eigen weg en doen ze precies waar ze zelf zin in hebben. Ze voelen aan bij wie ze moeten zijn voor hun ‘natje en hun droogje’.
En de mens? Die accepteert het onvoorspelbare gedrag van de kat. Of ze nu lief, hooghartig, eigenwijs of zelfs agressief kunnen zijn.
Als de katten niet onder de mensen zijn leven ze overal: in donkere steegjes, in opslagplaatsen, in tuinen, dozen, kelders, maar ook in musea, moskeeën en hammams.
Voor Ceyda Torun was het een ideale manier om haar Amerikaanse man de stad van haar jeugd te laten zien. Want wie door de ogen van de straatkat kijkt, ziet de stad vanuit een heel verfrissend perspectief.
De oorspronkelijke redenen waarom wij nieuwsgierig waren geworden naar deze film: het feit dat we zouden vervreemden van onze natuurlijke omgeving en over onze steeds minder sociale, gastvrije en toegankelijke openbare ruimte kwamen ons inziens niet helemaal tot zijn recht.
Maar wat minstens zo belangrijk is wat ons is bijgebleven is de onvoorwaardelijke liefde, acceptatie en zorg voor de straatkat. Het grenzeloze respect voor deze eigengereide, onvoorspelbare wezens.
Die tolerantie hè, das toch mooi. Daar kunnen wij mensen wat van leren.

Dit bericht verscheen ook op Boobs & Bubbles
https://boobs-bubbles.com/nl/

31 augustus 2017

Levenstestament

In de categorie ‘ja, dat moeten we eens een keer over gaan nadenken’ vallen heel veel suffe onderwerpen die niet leuk zijn om te regelen. Een onderhoudscontract afsluiten, een inboedelverzekering updaten, een abonnement opzeggen en meer van dat soort dingen. Maar dat ze de stempel suf meekrijgen, wil niet zeggen dat het niet belangrijk is. Zo zijn we nu, na het heel lang erover te hebben gehad, eindelijk bezig met een levenstestament. Een gewoon testament hebben we al (was ook al zo’n ding), maar nu vonden we een geschikt moment om deze hobbel te nemen.
Dood gaan we allemaal ooit wel eens en als je een testament hebt laten opmaken bij een notaris, krijgen nabestaanden inzage in dat testament. Daarin kun je van alles vastleggen wat je wensen zijn betreffende je nalatenschap. Maar ook voogdij over kinderen kun je hierin benoemen.
Hoezo een levenstestament? Het woord zegt het al, deze treedt in werking als je lijf nog leeft, maar je hoofd niet meer in staat is om je eigen belangen te behartigen. Dat kan gebeuren door een ziekte zoals bijvoorbeeld dementie, maar ook als je door een ongeluk niet meer in staat bent je eigen financiën te regelen. Het kan hierbij gaan om de dagelijkse dingen, maar ook als je een eigen zaak hebt wil je natuurlijk dat alles wat je hebt opgebouwd doorloopt zoals jij het had gepland. Het ligt voor de hand om je partner een volmacht te geven, of misschien je kinderen, maar het kan natuurlijk ook heel iemand anders zijn? Indien er niks notarieel is vastgelegd kan er een bewindvoerder worden aangewezen en gebeuren er misschien dingen die je zelf graag anders had gezien. Misschien heb je in je testament wel een heleboel kenbaar gemaakt, maar deze mag pas worden geopend na je dood.
Ook kun je in een levenstestament je medische wensen kenbaar kan maken. Een behandelgebod of juist misschien wel een behandelverbod. Voor de duidelijkheid, een ‘niet-behandelverklaring’ is niet hetzelfde als een euthanasieverklaring. Het is belangrijk dat er mensen zijn die weten (en ernaar moeten handelen) hoe je verzorgt of medisch behandeld wil worden als je dat zelf niet meer kan aangeven. Wil je graag naar een verpleeghuis, verzorging thuis of een andere vorm? Soms ontstaat er twijfel over de geldigheid van een donorcodicil of wordt deze pas gevonden na het overlijden. Door het vast te leggen in dit notariële document, neem je alle twijfel weg. Ook kan je je wensen kenbaar maken rondom je overlijden. Een euthanasieverklaring kan ook worden opgenomen in een levenstestament, als bijlage. Misschien wil je na een ongeluk niet verder leven als kasplantje, of heb je hele duidelijke grenzen aangegeven waar voor jou de kwaliteit van leven ophoudt. Het kan natuurlijk ook zijn dat je graag zo lang mogelijk blijft leven, ook al twijfelen je naasten of het leven voor jou nog wel zinvol is.
In sommige situatie is het duidelijk dat je geen controle meer hebt over je leven, als je bijvoorbeeld in coma ligt. Maar er zijn ook situaties dat de grens tussen wel of niet wilsbekwaam niet makkelijk is vast te stellen. Het is gelukkig niet zo dat jan-en –alleman tegen jou kan zeggen dat je niet meer wilsbekwaam bent en dat je dus alles uit handen moet geven. Dat moet een gespecialiseerde arts of een notaris doen.
Je kan een levenstestament ten alle tijden wijzigen, net als een testament. Het kan natuurlijk zo zijn dat je over bepaalde dingen anders gaat denken in de loop van je leven.
Een levenstestament wordt opgemaakt door een notaris en deze akte wordt geregistreerd bij het Centraal Levenstestament Register. Alleen een notaris heeft toegang tot dit register.
Het is dus fijn te weten dat je de regie over je eigen leven zelf in handen kan houden. Tot het einde. Of eigenlijk tot en met het einde, als je ook je testament goed hebt geregeld. Ik voorzie dus een goed gesprek, met je partner, of met jezelf, tijdens een fijn glas wijn bij een ondergaand zonnetje. Dan valt het geregel allemaal best mee.

Dit bericht verscheen ook op Boobs & Bubbles
https://boobs-bubbles.com/nl/  

10 augustus 2017

Het Zalig Nietsdoen

Weten we nog hoe dat moet? Nietsdoen? In Bergen kom je tot rust, word je geïnspireerd en krijg je de beste ideeën!
‘To do nothing at all is the most difficult thing in the world, the most difficult and the most intellectual’, aldus Oscar Wilde.
Kunnen we dat nog, nietsdoen? Wanneer verveelde jij je voor het laatst? Weten we eigenlijk nog wel hoe dat moet? Een beetje luieren, lummelen, duimendraaien, een beetje lanterfanten. Onze vrije tijd neemt toe naarmate onze welvaart toeneemt. Maar nemen we nog wel de tijd om een beetje na te denken of te filosoferen?
We stoppen onze vrije tijd vol omdat we denken dat we in die vrije tijd toch nog van alles moeten. We willen beleven, experiences, consumeren en we hebben apparaten waar we niet los van komen.
Niets doen is niet simpel. We zijn het een beetje verleerd. En toch zouden we het allemaal best willen van tijd tot tijd. De beste ideeën krijg je nog altijd tijdens momenten van ontspanning.
Dus als je het weer opnieuw wil leren, een beetje actie wil combineren met ontspanning, dan zijn er in Kranenburgh een aantal kunstenaars die zich verdiept hebben in Het Zalig Nietsdoen. De maker van deze tentoonstelling, Eelco van de Lingen vond het hoog tijd voor wat onthaasting. Hij maakte deze selectie van kunstwerken die ons doen beseffen dat dat nietsdoen, je tijd een beetje verlummelen en ontspanning heel hard nodig is in deze tijd waarin we van onszelf van alles moeten. Sommige kunstwerken kun je imiteren, zoals het bronzen beeld van Pauline Eecen. Diederik Gerlach schilderde vakantietaferelen. Deze kun je simpelweg aanschouwen en genieten van de rustige sfeer. Net zoals de schilderijen van Kasper Niehaus. Mensen zijn in gedachten verzonken en maken dat je heel rustig wordt. Harrie Kuyten maakte een prachtige impressie van het strand. De slinger van Foucault, gemaakt door David Rickard ervaar je het best als je languit gaat liggen op het tapijt en je jezelf overgeeft aan de draaiing van de aarde. Er zijn foto’s te bewonderen van Ed van der Elsken en Rineke Dijkstra. Erwin Wurm nodigt je uit om de instructies te volgen die op de sokkel staan. Wat je moeder verboden heeft toen je klein was, mag je hier doen en al liggend op zijn kunstwerk, wordt je er zelf onderdeel van. Een beetje tekenen, pijltjes schieten, uit het raam turen, of gewoon echt effe helemaal lekker nietsdoen.
Vergeet vooral de beelden in de tuin niet. De aanblik van de Lazy King doet zijn naam eer aan. Vol inspiratie en herboren ga je weer naar huis!

Het Zalig Nietsdoen tot en met 24 september 2017
Hoflaan 26, 1861 CR Bergen NH

Dit bericht verscheen ook op Borders & Bubbles
https://borders-bubbles.com/nl/

1 augustus 2017

Killerbody!

De zomer komt eraan!
De kans dat manlief en ik deze zomer romantisch hand in hand flaneren over het strand is vrijwel nihil. Niet op een Nederlands strand, niet op een Europees strand en ook niet op een bounty-eiland ergens in het Caribisch gebied. Nee, gewoon niet, helemaal niet.
Ik loop dus niet naast een bronskleurige, breedgeschouderde kerel met armen vol biceps en triceps en een buik voorzien van sixpack. Maar ook mijn eigen beachboy loopt dus niet naast een elegante, welgeproportioneerde killerbody met bijbehorende volle billen en een wasbord-buik. Nee. Echt. Niet.
Hoewel het voor ons een onbereikbaar doel blijft, ben ik wel mateloos gefascineerd hoe al die fitgirls en boys anderen weten te inspireren en hoe de rest van de wereld het wel voor elkaar krijgt. Dus lees ik tips op blogs, online magazines en papieren glossy’s alsof het een spannende vervolg thriller is. Want hoe gaat dit aflopen?
Inspirerende titels als:
-een platte buik in een week,
-verbrand meer vet,
-bikini-klaar in een minuut,
-7 oefeningen gespierde armen ….,
-6 tips voor de perfecte billen….,
-4 work-outs voor je buik,
-5 oefeningen hoe je liggend fit wordt, maken dat ik er iedere keer weer intrap om verder te lezen. Want zo klinkt het als een haalbaar fluitje van een cent en helemaal niet spannend.
Hoewel, als je al die tips moet doen voor het gewenste resultaat ben je toch wel even bezig. Want de beste sport is toch wandelen, weliswaar afgewisseld met HIT-training, yoga, duursport, bootcamp en zwemmen.
Eerlijk gezegd, haalbaar of niet; stiekem wil ik natuurlijk ook wel een platte buik en gespierde armen. Ook al hoef ik niet in bikini. Die dikke billen van Kim Kardashian vind ik niet echt mooi, maar hé, het is helemaal hot, dus ja, dan zal het wel ergens goed voor zijn.
Gelukkig lees ik ook 9 tips hoe je deze sportroutine vol kan houden. Dat kan in de sportschool, maar ook heel makkelijk thuis. Je wordt dan weliswaar geen vrienden met je onderburen, maar goed, je moet wel iets over hebben voor een goddelijk lijf.
Maar met alleen sporten kom je er niet, een gezonde leefstijl is ook onontbeerlijk. Dat snap ik ook heus wel. Gelukkig wordt daar ook meer dan voldoende over geschreven. Minder eten en meer bewegen is een gouden tip, maar die had ik zelf ook wel kunnen bedenken.
Verder lees ik dat als we maar genoeg noten, zalm, avocado en heul veul groente eten komt het helemaal goed. Of toch niet? Achter de avocado schijnt een gigantische marketinghype te zitten, spinazie en selderij bevatten te veel pesticide, van paprika word je moe en van broccoli krijg je een opgeblazen gevoel. En hoe weten we nu of het zaadje niet gemanipuleerd is in een laboratorium voordat het in de grond is gestopt en tot een dieprode, sappige en smaakvolle tomaat is uitgegroeid.
En E- nummers zijn ineens weer ok, dus hiermee wordt de spanning toch weer opgebouwd.
Hoe dan ook, stress is sowieso niet goed voor lichaam en geest, dus is mijn conclusie dat het nastreven van een killerbody ongezond is. Zo. Ik. Heb. Gezegd.

Dit bericht verscheen ook op Boobs & Bubbles
https://boobs-bubbles.com/nl/  

15 juni 2017

Geslaagd!

Waar was jij toen je hoorde dat je geslaagd was?
Ik weet het nog wel. Vol spanning, met samengeknepen billen, nagelbijtend en rillend in de huiskamer. Drentelend rondom die telefoon. Die stond met een kort draadje in de muur geplugd op het bureau van mijn vader. De geslaagden zouden het eerst gebeld worden en naarmate de uren verstreken werd de kans alsmaar kleiner dat het er voor mij gunstig bericht zou komen. Dat gunstige bericht kwam dus ook niet. Want ik was niet geslaagd. Ik had een her. Vreselijk. Terwijl mijn klasgenoten de vlaggen hesen met hun pukkel eraan, de bloemetjes buiten zetten en fuifjes organiseerden (zo heette dat nog in die tijd), kroop ik weer in de boeken. Wat een ramp.
Ik had namelijk twee vijven. Een voor Frans en een voor economie. Die vijf voor Frans had ik te danken aan een diepe, diepe onvoldoende voor het schoolexamen. Ik vond de tekst, waar we vragen over moesten beantwoorden behoorlijk onsamenhangend en ik begreep er niet veel van. Ik was ervan overtuigd dat het over kalveren ging (veaux), maar hij ging over wensen (veux). Dat ene lettertje verschil, maakte dat ik een één had want ik kon natuurlijk geen enkele vraag goed beantwoorden. Helaas was ik ook geen ster in economie. Ik had sowieso zo’n bloedje hekel aan school dat ik mijn uiterste best had gedaan om er zo snel mogelijk vanaf te zijn en nu hingen ook mijn au pair plannen, bij een Franstalig gezin notabene, aan een zijden draadje. Nog een keer eindexamen moeten doen vond ik een vreselijk zo niet ondoenlijk vooruitzicht.
Heureusement heb ik van die vijf voor Frans een zes weten te maken en niet veel later is mijn relatie met die taal helemaal goed gekomen. Struikelend, strompelend en kruipend heb ik uiteindelijk de eindstreep dus wel gehaald. Ik geloof dat ik nog nooit zo blij was.
Heel veel jaren later deden onze eigen kinderen eindexamen. Weer zaten we vol spanning, met samengeknepen billen en rillend bij de telefoon. Zeker bij zoonlief. Ik zat zo in de rats, misschien nog wel meer als hijzelf. Ik moest er niet aan denken dat hij gezakt zou zijn of, net als ik een her. Nu moet ik erbij zeggen dat ik tegelijk met hem de middelbare school nog eens dunnetjes heb overgedaan aangezien hij nogal wat begeleiding nodig had. Ook nu had ik geen zin in nog een keer eindexamen, ook al was het niet die van mijzelf. Dus toen het verlossende telefoontje kwam sprak hij de legendarische woorden: ‘Mam, we zijn geslaagd!’ Een aantal jaren later maakte dochterlief het iets minder spannend, maar goh, wat was ik opgelucht toen ook bij haar de bevestiging kwam dat we het middelbare schooltijdperk voorgoed konden afsluiten.

Elk jaar als ik de vlaggen en de rugzakken weer buiten zie hangen voel ik weer die spanning. Ik kan die vreugde en opluchting zo meevoelen als het diploma ‘in the pocket’ is, maar ook de teleurstelling en frustratie als het net niet zo heeft mogen zijn. Ja, echt een jaarlijks terugkerend traumaatje….

19 mei 2017

Made

Het is effe wennen, want wat is het nu eigenlijk? Is het nu een winkel waar je niks kan kopen? Of is het een website waar je ‘live’ doorheen kan wandelen?
Tussen Café de Paris en het gebouw dat in het najaar plek gaat geven aan het nieuwe warenhuis Hudson’s Bay is sinds kort de showroom gevestigd van Made. Voorheen aan de Overtoom, nu dus aan het Rokin. Bij binnenkomst krijg je een tablet in je hand gedrukt. Hiermee kun je de productkaartjes scannen om de prijs te weten te komen. Een beetje omslachtig. De kaartjes liggen er al, waarom kan daar niet gewoon de prijs op gedrukt?
De ruimte ziet er prachtig uit. De ruw afgewerkte muren, de stoere vloer en overal planten maken deze industriële omgeving een perfecte omgeving voor de collectie van Made. Als ik de stijl zou moeten omschrijven denk ik dat het een mix is tussen Scandinavisch minimalisme en klassiek Engels design overgoten met een industrieel sausje. Je kan proef-zitten op de bank, proef-liggen op het bed, kussens voelen, kleden beoordelen, verlichting uitproberen, kandelaars en vaasjes echt even vasthouden. Vervolgens is alles te bestellen via de computers die er staan. Ben je nog niet zeker, dan is er de mogelijkheid om van de kaartenwand een afbeelding mee te nemen om er thuis nog eens over na te denken en vervolgens vanaf je eigen laptop de bestelling te plaatsen.
Made werkt zonder voorraden, zonder winkels en zonder magazijnen. Daarom duurt het iets langer voordat je je gekochte product daadwerkelijk in huis hebt, maar omdat ze zonder tussenpersonen werken, blijft alles betaalbaar. Zeggen ze.
MADE.COM Showroom
Rokin 75, 1012 KL Amsterdam

15 april 2017

Moeder

Het was geen voorpaginanieuws. Het stond in onze krant op pagina 13. ‘Moeder aller bommen’ ingezet tegen IS. Best eng nieuws eigenlijk dat zo op pagina 13 werd weggeschreven. Trump vond het een ‘goed besluit’, er zijn 36 (of 94?) mensen omgekomen en er is 16 miljoen dollar te pletter is geslagen daar in dat verre Afghanistan. Het was ‘weer een heel, heel succesvolle missie’ volgens Trump, las ik.
Behalve dat er allerlei politieke ingewikkeldheden aan kleven maakte mij nog iets anders boos. Eigenlijk maakte het mij behoorlijk kwaad.
De ‘Moeder aller bommen’ is de zwaarste niet nucleaire bom die er bestaat.
Hoezo ‘Moeder aller bommen’? ‘Mother of all bombs’.
Wie in godsnaam heeft deze naam bedacht? De MOAB heeft dan wel officieel een andere betekenis maar wordt wel overal gepubliceerd als ‘Moeder aller bommen’.
Denk even met mij mee; ik ben toevallig Moeder. Misschien ben je zelf ook Moeder, of voel je je Moeder. Denk eens aan je eigen Moeder. Je kent vast veel vrouwen die Moeder zijn of Moeder worden. Een Moeder wil toch niet geassocieerd worden met een alles verwoestende 10 tonner die dood, verdriet en verderf bewerkstelligt, alles kapot maakt, vernietigt, afmaakt, sloopt, te gronde richt, uitroeit, verminkt, vermorzelt, verplettert, verwoest, wegvaagt en ruïneert.
Dus, hoe komt men er nu bij om deze bom zo te noemen?
‘Moeder aller ….’ vindt zijn oorsprong waarschijnlijk in begin van de jaren 90.
De Golfoorlog is de ‘Moeder aller veldslagen’ zei Saddam Hussein. Nou, lekker dan. Deze zelfbedachte frase van dit bijzonder heerschap is een heel oorlogszuchtig eigen leven gaan leiden en ik vind het vreselijk klinken. Moeder (moe·der (de; v; meervoud: moeders): vrouw die één of meer kinderen heeft, volgens Van Dale) krijgt zo een hele andere betekenis. Hij zal toch ook een Moeder hebben gehad? Kunnen we niet met zijn allen afspreken om deze uitspraak nooit, maar dan ook nooit meer te gebruiken?

Nu denkt Amerika wel dat ze de zwaarste niet nucleaire bom hebben, maar Rusland heeft blijkbaar een ‘Vader aller bommen’ die nog weer een tikkie gemener lijkt te zijn. Toevallig ken ik ook wel een aantal vaders….