15 juni 2017

Geslaagd!

Waar was jij toen je hoorde dat je geslaagd was?
Ik weet het nog wel. Vol spanning, met samengeknepen billen, nagelbijtend en rillend in de huiskamer. Drentelend rondom die telefoon. Die stond met een kort draadje in de muur geplugd op het bureau van mijn vader. De geslaagden zouden het eerst gebeld worden en naarmate de uren verstreken werd de kans alsmaar kleiner dat het er voor mij gunstig bericht zou komen. Dat gunstige bericht kwam dus ook niet. Want ik was niet geslaagd. Ik had een her. Vreselijk. Terwijl mijn klasgenoten de vlaggen hesen met hun pukkel eraan, de bloemetjes buiten zetten en fuifjes organiseerden (zo heette dat nog in die tijd), kroop ik weer in de boeken. Wat een ramp.
Ik had namelijk twee vijven. Een voor Frans en een voor economie. Die vijf voor Frans had ik te danken aan een diepe, diepe onvoldoende voor het schoolexamen. Ik vond de tekst, waar we vragen over moesten beantwoorden behoorlijk onsamenhangend en ik begreep er niet veel van. Ik was ervan overtuigd dat het over kalveren ging (veaux), maar hij ging over wensen (veux). Dat ene lettertje verschil, maakte dat ik een één had want ik kon natuurlijk geen enkele vraag goed beantwoorden. Helaas was ik ook geen ster in economie. Ik had sowieso zo’n bloedje hekel aan school dat ik mijn uiterste best had gedaan om er zo snel mogelijk vanaf te zijn en nu hingen ook mijn au pair plannen, bij een Franstalig gezin notabene, aan een zijden draadje. Nog een keer eindexamen moeten doen vond ik een vreselijk zo niet ondoenlijk vooruitzicht.
Heureusement heb ik van die vijf voor Frans een zes weten te maken en niet veel later is mijn relatie met die taal helemaal goed gekomen. Struikelend, strompelend en kruipend heb ik uiteindelijk de eindstreep dus wel gehaald. Ik geloof dat ik nog nooit zo blij was.
Heel veel jaren later deden onze eigen kinderen eindexamen. Weer zaten we vol spanning, met samengeknepen billen en rillend bij de telefoon. Zeker bij zoonlief. Ik zat zo in de rats, misschien nog wel meer als hijzelf. Ik moest er niet aan denken dat hij gezakt zou zijn of, net als ik een her. Nu moet ik erbij zeggen dat ik tegelijk met hem de middelbare school nog eens dunnetjes heb overgedaan aangezien hij nogal wat begeleiding nodig had. Ook nu had ik geen zin in nog een keer eindexamen, ook al was het niet die van mijzelf. Dus toen het verlossende telefoontje kwam sprak hij de legendarische woorden: ‘Mam, we zijn geslaagd!’ Een aantal jaren later maakte dochterlief het iets minder spannend, maar goh, wat was ik opgelucht toen ook bij haar de bevestiging kwam dat we het middelbare schooltijdperk voorgoed konden afsluiten.

Elk jaar als ik de vlaggen en de rugzakken weer buiten zie hangen voel ik weer die spanning. Ik kan die vreugde en opluchting zo meevoelen als het diploma ‘in the pocket’ is, maar ook de teleurstelling en frustratie als het net niet zo heeft mogen zijn. Ja, echt een jaarlijks terugkerend traumaatje….

19 mei 2017

Made

Het is effe wennen, want wat is het nu eigenlijk? Is het nu een winkel waar je niks kan kopen? Of is het een website waar je ‘live’ doorheen kan wandelen?
Tussen Café de Paris en het gebouw dat in het najaar plek gaat geven aan het nieuwe warenhuis Hudson’s Bay is sinds kort de showroom gevestigd van Made. Voorheen aan de Overtoom, nu dus aan het Rokin. Bij binnenkomst krijg je een tablet in je hand gedrukt. Hiermee kun je de productkaartjes scannen om de prijs te weten te komen. Een beetje omslachtig. De kaartjes liggen er al, waarom kan daar niet gewoon de prijs op gedrukt?
De ruimte ziet er prachtig uit. De ruw afgewerkte muren, de stoere vloer en overal planten maken deze industriële omgeving een perfecte omgeving voor de collectie van Made. Als ik de stijl zou moeten omschrijven denk ik dat het een mix is tussen Scandinavisch minimalisme en klassiek Engels design overgoten met een industrieel sausje. Je kan proef-zitten op de bank, proef-liggen op het bed, kussens voelen, kleden beoordelen, verlichting uitproberen, kandelaars en vaasjes echt even vasthouden. Vervolgens is alles te bestellen via de computers die er staan. Ben je nog niet zeker, dan is er de mogelijkheid om van de kaartenwand een afbeelding mee te nemen om er thuis nog eens over na te denken en vervolgens vanaf je eigen laptop de bestelling te plaatsen.
Made werkt zonder voorraden, zonder winkels en zonder magazijnen. Daarom duurt het iets langer voordat je je gekochte product daadwerkelijk in huis hebt, maar omdat ze zonder tussenpersonen werken, blijft alles betaalbaar. Zeggen ze.
MADE.COM Showroom
Rokin 75, 1012 KL Amsterdam

15 april 2017

Moeder

Het was geen voorpaginanieuws. Het stond in onze krant op pagina 13. ‘Moeder aller bommen’ ingezet tegen IS. Best eng nieuws eigenlijk dat zo op pagina 13 werd weggeschreven. Trump vond het een ‘goed besluit’, er zijn 36 (of 94?) mensen omgekomen en er is 16 miljoen dollar te pletter is geslagen daar in dat verre Afghanistan. Het was ‘weer een heel, heel succesvolle missie’ volgens Trump, las ik.
Behalve dat er allerlei politieke ingewikkeldheden aan kleven maakte mij nog iets anders boos. Eigenlijk maakte het mij behoorlijk kwaad.
De ‘Moeder aller bommen’ is de zwaarste niet nucleaire bom die er bestaat.
Hoezo ‘Moeder aller bommen’? ‘Mother of all bombs’.
Wie in godsnaam heeft deze naam bedacht? De MOAB heeft dan wel officieel een andere betekenis maar wordt wel overal gepubliceerd als ‘Moeder aller bommen’.
Denk even met mij mee; ik ben toevallig Moeder. Misschien ben je zelf ook Moeder, of voel je je Moeder. Denk eens aan je eigen Moeder. Je kent vast veel vrouwen die Moeder zijn of Moeder worden. Een Moeder wil toch niet geassocieerd worden met een alles verwoestende 10 tonner die dood, verdriet en verderf bewerkstelligt, alles kapot maakt, vernietigt, afmaakt, sloopt, te gronde richt, uitroeit, verminkt, vermorzelt, verplettert, verwoest, wegvaagt en ruïneert.
Dus, hoe komt men er nu bij om deze bom zo te noemen?
‘Moeder aller ….’ vindt zijn oorsprong waarschijnlijk in begin van de jaren 90.
De Golfoorlog is de ‘Moeder aller veldslagen’ zei Saddam Hussein. Nou, lekker dan. Deze zelfbedachte frase van dit bijzonder heerschap is een heel oorlogszuchtig eigen leven gaan leiden en ik vind het vreselijk klinken. Moeder (moe·der (de; v; meervoud: moeders): vrouw die één of meer kinderen heeft, volgens Van Dale) krijgt zo een hele andere betekenis. Hij zal toch ook een Moeder hebben gehad? Kunnen we niet met zijn allen afspreken om deze uitspraak nooit, maar dan ook nooit meer te gebruiken?

Nu denkt Amerika wel dat ze de zwaarste niet nucleaire bom hebben, maar Rusland heeft blijkbaar een ‘Vader aller bommen’ die nog weer een tikkie gemener lijkt te zijn. Toevallig ken ik ook wel een aantal vaders….

6 april 2017

Primark

Door de hele stad kom je ze tegen: bruine papieren tassen met dunne lichtblauwe letters. Want een aantal maanden geleden werd het 16de filiaal geopend in Amsterdam aan het Damrak. De winkel wordt geprezen door vele fans en vergruisd door de evenzovele niet-fans. Primark.
Ruim anderhalf voetbalveld groot, bijna 100 kassa’s en 125 paskamers. Voor sommige een walhalla, voor anderen een regelrechte ramp. Zeven verdiepingen. Dames-, heren- en kinderkleding, accessoires, bad-, sport- en nachtkleding en dan ook nog een home afdeling. Hoewel het aanbod voor het hele gezin is, lopen er toch voornamelijk jonge meiden rond. Het zou dus moeten lukken om hier het perfecte jurkje of bloesje te vinden. Dat ene shirtje of rokje dat nog ontbreekt in je kledingkast. Dat ene tasje of truitje waar je gelukkig van wordt. Maar Primark maakt het heel makkelijk, want je hoeft niet te kiezen. De kleding kost namelijk niets, nou ja, bijna niets. Je kan dus alles kopen wat je leuk vindt en waar je nog gelukkiger van gaat worden. Primark denkt echt aan alles, want ergens halverwege al die verdiepingen, ik weet niet meer precies welke, kan je even bijkomen op relaxplekken. Daar kan je zowel jezelf als je telefoon weer even opladen voordat je verder shopt.












Bij de ingang liggen tassen waar je je buit in kan verzamelen. Deze zijn verraderlijk groot zodat je op weg naar een van de vele kassa’s, behalve de bloes en de jurk toch ook nog maar die panty’s, de fluorkleurige sportbra, dat ene truitje en dat schattige nachthemd in het voorbijgaan erin stopt. En die broek, want ja, waar vind je nu een broek voor die prijs?
Uiteindelijk koop je een hele tas vol en je rekent een bedrag af waar je in menig andere winkel nog niet eens een broekspijp voor koopt. Heerlijk, allemaal nieuwe spullen. Een geluksgevoel neemt van je meester, want ondanks dat je veel hebt gekocht, heb je niet veel uitgegeven. Hoe fijn is dat!



















En dan kom je thuis (nadat je natuurlijk nog even verder bent gaan shoppen want even verderop is Forever21 (ter grote van een voetbalveld, 5 verdiepingen), Pull and Bear, Urban Outfitters, Weekday (samen goed voor een klein voetbalveld) en H&M (nog eens een heel voetbalveld verdeeld over 6 verdiepingen). Je kan daarna teruglopen via de Kalverstraat. Maar ik betwijfel of je dan nog de moed hebt om Topshop, Mango, Zara en al die anderen te lijf te gaan).
De kans bestaat dat- de hele buit eenmaal thuis uitgepakt- je nieuwe perfecte bloesje toch een beetje tegenvalt. Misschien heeft je beste vriendin toevallig net dezelfde gekocht of is de kleur, print en pasvorm al na een paar weken niet meer ‘in’. Of wie weet heeft de wasmachine iets te goed zijn werk gedaan met alle gevolgen van dien. Teleurstelling alom. Allemaal heel vervelend en heel begrijpelijk. Maar dat is helemaal niet erg, want na een paar weken is de collectie in de winkel gevuld met de nieuwe hype en kan je weer heel goedkoop je slag slaan. Want kopen maakt zo ontzettend gelukkig, toch?
Hoe het precies zit met prijs/ kwaliteitverhouding, daar komen we nooit helemaal achter. De ‘schone kleren’ discussie blijft een moeizame, maar toch zeker de moeite waard om te blijven volgen. Want is het allemaal verantwoord, kleding voor een paar euro? Hoe kan dat?
Want, ook de fans moeten toch diep in hun hart voelen dat het niet kan kloppen. Een bloes voor € 9,- of een jurkje voor € 12,-. Ik snap best dat niet iedereen € 100,- of zelfs meer voor een broek kan en wil betalen. De paar merken die beloven dat ze verantwoord produceren zijn duur.
En toch, het voelt niet goed. Die wegwerpmaatschappij verdient ook geen schoonheidsprijs.
Wat zou er gebeuren als we allemaal iets meer voor dat ene jurkje gaan betalen? Wetende dat de mensen in de fabrieken aan de andere kant van de wereld er iets langer over mogen doen, een betere werkomgeving hebben, iets betere kwaliteit stof kunnen gebruiken en ook aan het eind van de maand een reëler salaris mogen ontvangen. En dat wij iets bewustere keuzes maken zodat we langer genieten van onze kleding? Het lijkt zo simpel.
Dat we goedkoop vervangen voor goede-koop. Dat lijkt mij Prima(rk)….



28 maart 2017

Nijmegen


En toen kregen wij een hotelbon! Joepie!
Waarheen drijft de Hema ons? Een stad, natuur, zee? Alleen al het uitzoeken van een bestemming geeft al voorpret. Zonder directe aanleiding werd het Nijmegen. De oudste stad van Nederland. Hotel Belvoir verwachtte ons.
Alsof we er een abonnement op hebben; we kozen zo ongeveer het laatste weekend met slecht weer. Maar met een goede plu kom je een heel eind.





















We begonnen ons cadeau-weekendje bij de oude Honig fabriek. Net buiten de stad staan hier nog de door Honig verlaten fabriekshallen die een nieuwe bestemming hebben gekregen. Deze rauwe omgeving is nu een broedplaats van bedrijfjes, winkels, horeca, sport en kunst. Of deze bestemming tijdelijk of blijvend is, is vooralsnog onduidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat het een groot succes is. De Honig-sporen zijn nog overduidelijk aanwezig. Overal staat nog materiaal die gebruikt werd om onze o, zo geliefde pakjes, blikjes en zakjes met smaaksels te maken.

Hoe kan het ook anders, we begonnen bij First Thing First, een coffee-spot met de lekkerste koffie van Nederland. Als we tenminste de barista’ s mogen geloven. Na de ‘lange’ reis waren we hier wel aan toe. De koffie was inderdaad heerlijk. Vers gebrand in de naast gelegen branderij. Het taartje was overigens ook niet verkeerd. Er zijn een aantal winkels en werkplaatsen die op fietsgebied echt álles verkopen. Sportief, hip, praktisch, excentriek, meer-persoons en natuurlijk ook alle accessoires die daarbij horen. We snuffelden eindeloos bij C-More, een conceptstore gerund door twee enthousiaste dames. Nederlands en lokaal design: meubels, boeken, sieraden, tassen en allerlei andere fijne hebbedingen.
Helaas konden we restaurant Meesterproef niet uitproberen, we hadden andere plannen voor die avond. De verhalen doen geloven dat het erg goed moet zijn.
Wij gingen namelijk eten bij De Nieuwe Winkel. Nadat we eerst nog een kriskras rondje door de oudste stad van Nederland wandelden en opdroogden In De Blaauwe Hand, een 475 jaar oud kroegje aan de voet van de kerk.
Alles op de kaart van De Nieuwe Winkel zag er spannend uit. Speciaal voor mensen die niet kunnen kiezen, zoals wij dus, is er de proeverij. Van alles dus een beetje. Met bijbehorende wijnen. Ideaal: nergens meer over nadenken, achterover leunen en genieten. Een avondvullend programma waar de ene culinaire verrassing na de andere kwam. Jonge enthousiaste mensen die bevlogen kunnen vertellen over al deze heerlijkheden. Gerookt, langzaam gegaard, gepocheerd, gestoomd, gebrand, kortom, allerlei niet alledaagse bereidingswijzen. Alle ingrediënten zijn vers, biologisch en voor zover mogelijk lokaal. Dat geldt ook voor de wijnen. Wat een verwennerij!
Voldaan kwamen we aan bij het hotel waar de Hema ons naartoe leidde. Een zeer ruime kamer, prima bedden en een heerlijk douche. We sloten ons verblijf af met een lekker ontbijtbuffet zoals het hoort te zijn: een flink bord met scrambeld eggs, spek, worst, croissant, en suikerbrood als toetje. Ok, niet echt alles, maar het had gekund….
Hema-Hotelbon-cadeau-gevers: jullie worden bedankt!!

Hotel Belvoir Graadt van Roggenstraat 101, 6522 AX Nijmegen
First Things First Waalbandijk 14, 6541 AJ Nijmegen
C-More Waalbandijk 8, 6541 AJ Nijmegen
De Blauwe Hand Achter de Hoofdwacht 3, 6511 VW Nijmegen
De Nieuwe Winkel Hertogstraat 71, 6511 RW Nijmegen

24 maart 2017

Van Gogh


Ja ja, die Van Gogh ’s hè, die zijn weer teruggevonden en keurig netjes op hun plek gehangen in het museum in Amsterdam. Voor eventjes dan, want over een maand of twee worden ze weggehaald om gerestaureerd te worden. De dieven hebben ermee lopen leuren en dat heeft de schilderijen natuurlijk geen goed gedaan. Iets met maffia, verstopt achter een dubbele wand en ‘harde cash’ en zo. Allemaal niet zo mooi. Maar ja, eind goed al goed.

Wat veel mensen niet weten is dat het Kröller Müller Museum ook veel schilderijen van Van Gogh in zijn bezit heeft. Je moet er even voor rijden, maar dan heb je ook wat. De selectie die nu tentoongesteld is bestaat voornamelijk uit schetsen van zijn vroege werk. Hij richt zich in deze werken op de mensen die hard moesten werken voor hun geld. In weer en wind werken op de boerenakkers of in armoedige werkplaatsen. De begeleidende teksten komen uit brieven die Vincent aan zijn broer Theo schreef.


Maar er is natuurlijk nog veel meer moois te zien in dit prachtige gebouw. Meer Van Gogh, Picasso, Mondriaan en Monet.
En als je er toch bent, wandel even door de prachtige beeldentuin.
Combineer een bezoek aan het museum met een fietstocht door Het Nationale Park De Hoge Veluwe. Bij de ingang van het park staan gratis fietsen. Gaan we de volgende keer doen! (Hoewel… dat zeiden we de vorige keer ook…)






De vroege werken van Van Gogh zijn nog te zien tot 9 april 2017
Kröller-Müller Museum
Houtkampweg 6, 6731 AW Otterlo

20 maart 2017

Zonder titel met (1)

Wat stom
Wij zijn weer een plaatsje opgeschoven in de lijst van ‘gelukkigste land ter wereld’. Om precies te zijn: we hebben Canada van de zesde plek weggedreven. Toch klagen we graag en veel. Maar dat mag, want klagen is een luxe. Ook daar zullen we dan wel weer gelukkig van worden. Klagen is ook fijn,
*allereerst natuurlijk het weer, dat het alsmaar geen lente wordt, aaarrrggghhh!!!
*dat nu juist vandaag met veel regen en wind de meteorologische lente begint,
*die winterse soepen, die komen onderhand mijn neus uit,
*een platte band hebben en erachter komen dat het bandenplakblikje niet meer compleet is,
*dat door dat ene kleine haaltje mijn nieuwe panty eigenlijk al meteen de prullenbak in kan,
*dat ik maar zo kort plezier heb van een lege strijkplank,
*dat ik die idiote verpakking van Appie’ s geitenkaas niet begrijp, 
*dat ik mij niet kan voorstellen dat ik de enige ben die daar moeite mee heeft,
*dat mijn hippe plantje steeds meer gele blaadjes krijgt,
*als je nieuwe trui na twee keer dragen al gaat pillen onder je oksel,
*dat het in-de-hemel-geprezen-megagezonde kurkuma afschuwelijke vlekken geeft,
  lelies trouwens ook,
*dat ik niet van die overheerlijke zoete kaneelsnoepjes af kan blijven,
*dat het overigens ook bedroevend is gesteld met mijn alcoholvrije-dagen-voornemen,
  en dat geldt voor meer goede voornemens waar ik niet over zal uitweiden,
*dat na anderhalf uur koken met 100 ingrediënten een o-zo-verantwoorde-veganistische- hippe maaltijd binnen een kwartier verdwenen is,
*dat ik er niet eens een foto van heb kunnen nemen, als bewijs dat ik dat echt gemaakt had,
*om geen geduld hebben om het laatste beetje shampoo uit de fles te krijgen,
*zo’n groen uitgeslagen citroen helemaal onder in de fruitschaal,
*dat ik steevast te laat ga slapen,
*dat ik per definitie te lang blijf lezen,
  en dus de volgende ochtend wreed altijd weer door de wekker uit mijn slaap wordt gerukt,
*dat die wekker een behoorlijk chagrijnig geluid is.
*Wat pas echt stom is? Tanken!
*Nog erger; dat manlief na het lezen van dit stukje mij aan het uitlachen is…. (nou, dat overdrijf ik een beetje, hij lacht mij toe…)
Zo, dat ben ik weer even kwijt…. ik ben alweer een stukje gelukkiger!

14 maart 2017

SEH

Nu is het heerlijk lenteweer, maar nog niet zo heel lang geleden raasde er een behoorlijke storm over heel Nederland. Zo’n windkracht 130 km per uur! Er voltrokken zich allerlei rampen op grote en kleine schaal en ook in huize ‘ons’ vond er een heuse ramp(je) plaats. Dochterlief werd op haar fietsje omvergeblazen door de wind.
Ze viel. Niet hard, maar wel heel ongelukkig.
Een hele bloederige, dikke, opgezette hand met dito vingers waren het gevolg. De pijnlijke ribben en blauwe knieën kwamen pas de volgende dag opzetten. Ondanks het feit dat dochterlief de volwassen leeftijd heeft werd door haar ouderlijk advies toch wel zeer op prijs gesteld. Als het op bloed, dik en opgezet aankomt zijn wij niet zulke hele ervaren experts, dus belden wij de huisartsenpost. Het was inmiddels ’s avonds.  
Telefonisch kon zij-aan-de-telefoon-van-de-huisartsenpost het uiteraard niet beoordelen, dus of we even langs konden komen? Over een half uurtje?
Geen probleem.
De huisartsenpost zit in ons geval naast de spoedeisende hulp in het ziekenhuis dus daar aangekomen meldden we ons bij de behulpzame portier.
Deze stuurde ons door naar de aardige receptioniste van de huisartsenpost,
Vrijwel meteen werden we geholpen door een lieve huisarts,
Die ons vervolgens doorstuurde naar de leuke receptionist van de spoedeisende hulp,
Na een minuut of vijf konden we terecht bij de kordate eerste arts van de spoedeisende hulp,
En werden we even later opgeroepen door de zorgzame röntgen mevrouw,
We hoefden maar even te wachten en toen gaf de vriendelijke echte spoedarts uitsluitsel,
Hij riep de kundigste verbandspecialist erbij,
En zo stonden wij na een uur weer buiten; gehecht, bepleisterd, gezwachteld en met een bemoedigend schouderklopje.
Wat zijn we toch een aangenaam georganiseerd landje!

9 maart 2017

Museum Voorlinden


Wat doe je in godsnaam op een extreem druilerige dag. In bed blijven met een goed boek is een optie, maar echt vrolijk wordt je daar niet van. De hele dag op de bank met de kaarsen aan zonder de gordijnen open te doen kan ook. Van een bezoekje aan Museum Voorlinden word je dat wel. Een klein half jaar geleden is dit museum in Wassenaar geopend; een particulier museum waar de kustverzameling van Joop van Caldenborgh is ondergebracht. Het schijnt de grootste particuliere collectie te zijn in Nederland en staat bekend als de Caldic Collectie.
Het gebouw alleen is al een kunstwerk op zich dat zeer de moeite waard is. Het bestaat uit glas en natuursteen, ligt prachtig op het landgoed Voorlinden en is ontworpen door Kraaijvanger Architects. Alle kunstwerken worden op een zo natuurlijke mogelijke manier aangelicht. De techniek hiervoor zit onzichtbaar weggewerkt in de dakconstructie. Het interieur is uitermate minimalistisch en oh zo mooi: de vloer, het meubilair, de stoffering, de toiletten, zelfs de trapleuning is met zorg ontworpen.
De permanente collectie die in het museum is te bewonderen, is heel bijzonder. Ik schreef al, je wordt er echt vrolijk van. Het uit de kluiten gewassen reuze ‘Couple under an Umbrella’, het zwembad waar je echt in kan, de ieniemienie lift met bijbehorende geluidjes, je blijft rondlopen met een glimlach. Richard Serra heeft ook hier, net als in het Guggenheim museum in Bilbao een bijzondere beleving tentoongesteld. Een loodzwaar corten stalen doolhof –Open Ended - die je al wandelend moet ervaren. Verder zijn er nog een aantal zalen onder de noemer Full Moon: een ‘ahistorische dwarsdoorsnede en eerste kennismaking met de collectie van Museum Voorlinden’. Het is een greep uit de enorme verzameling van Caldenborgh en zal van tijd tot tijd wisselen.
De nieuwe tentoonstelling van Martin Creed, die vanaf half januari al te zien is, zal ook zeker de moeite waard zal zijn.
Als je denkt dat je alles hebt gehad kom je in de museumwinkel: ook al zo’n feestje. Veel te veel mooie boeken, design-hebbe-dingen en leuke cadeau ideeën. Allemaal te verleidelijk dus ik kon het niet laten het boek te kopen over het museum, een mooi opschrijfboekje en een houten potlood.
In het landhuis uit 1912 is een restaurant gevestigd dat ook te bezoeken is zonder museumticket. De erwtensoep kunnen we aanbevelen, zeker op een extreem druilerige dag.
Reden genoeg om terug te komen. Want de tuinen, die ook vrij toegankelijk zijn, hebben we deze extreem druilerige dag overgeslagen, daar gaan we van het voorjaar van genieten. Deze zijn aangelegd door landschapsarchitect Piet Oudolf.
En dan hopelijk met gazpacho in plaats van de erwtensoep….

De museumkaart is niet geldig en de ticketprijs is € 15,-
Museum Voorlinden
Buurtweg 90, 2244 AG Wassenaar  

16 januari 2017

Marinus Boezem

We kregen een tip: ‘In de Oude Kerk is een expositie, dat is echt wat voor jullie. Ga maar kijken, het zal je verrassen.’
Dus wij googlen op de Oude Kerk. Wat is daar te zien op dit moment? Marinus Boezem. Conceptuele kunst. Hmmm, conceptuele kunst. Dat kan van alles zijn en tegelijkertijd niks. Mijn hart gaat er niet sneller van kloppen. Toch zijn we nieuwsgierig. Als het niks is, zijn we ook zo weer weg. Als we binnen lopen zien we stukgeslagen spiegels op de grond liggen. Zie je wel, denk ik, dit begrijp ik niet, dit is niks voor mij. Dichterbij gekomen zie ik wat die scherven eigenlijk doen. Het laat een prachtig vervormd beeld zien van de ramen en het plafond van de kerk. Met een eindeloze diepte. Even verderop hangen metershoge semi- transparante doeken rondom een pilaar. Een ventilator maakt dat de stof zachtjes blijft wapperen. Het labyrint is oneindig en laat iedere keer een nieuw beeld van het gebouw zien. En dan natuurlijk de bouwlift. Midden in de kerk kan je, als je durft tezamen met een liftboy 15 meter de lucht in. Met klamme handen en klotsende oksels. Marinus heeft op deze hoogte een boodschap achter gelaten. Welke, dat ga ik niet verklappen. Sowieso een unieke kans om de kerk eens vanuit een heel ander perspectief te bekijken.
Dus; ga kijken en laat je verrassen!
Marinus Boezem, tot en met 26 maart 2017
Oudekerksplein 23
1012 GX Amsterdam

10 januari 2017

Hoeveel nullen???


Vaak kijk ik in de ochtend even op mijn telefoon bij nos.nl of er nog iets gebeurd is in de wereld in de uren dat ik mijn ogen dicht had. Vanochtend viel mijn blik op het kleine kopje ‘roken kost elk jaar 1.000 000 000 000 euro’.
Wat?? Hoeveel?? Hoe spreek je dat eigenlijk uit, dat bedrag? Duizend miljard. Een biljard. Dat is een bedrag waar je je geen voorstelling bij kan maken. Hoeveel nullen?
Allerlei campagnes om het roken te ontmoedigen worden niet optimaal benut want, zo lees ik, ‘overheden zijn bang dat de economie daaronder zal lijden’. Lees ik dat goed? Ik lees het nogmaals en ik denk toch echt dat ik het goed begrijp. ‘Overheden zijn bang dat de economie daaronder zal lijden’. De experts proberen die overheden gerust te stellen en zeggen dat het roken ‘maar 253 miljard oplevert tegenover die 1000 miljard die het kost.
Het aantal doden zal in de komende 12 jaar toenemen met 2 miljoen mensen en zal oplopen tot 8 miljoen mensen en de overheden zijn bang dat de economie eronder zal lijden. 80 procent van de mensen die overlijden aan ziekten door roken leeft in de opkomende economieën. Daar waar de mensen al minder hebben te besteden. Het is een teken van welvaart als je rookt. Goh.
Het zou voorpaginanieuws moeten zijn. Grote koppen in de krant. Maar nee, geen grote koppen in de krant.
En dan nog eens wat. Sigarettenpeuken zijn niet biologisch afbreekbaar. Het is puur chemisch afval. Vrijwel alle peuken belanden op straat of in het rioolputje.
Het blijft toch een beetje door mijn hoofd spoken. Duizend miljard, een biljard. Wat kan je daar allemaal voor doen? Als je die 253 ervan aftrekt, blijft er nog een astronomisch bedrag over.
Schoon drinkwater en onderwijs voor die mensen die dat nodig hebben, vluchtelingenopvang, milieuproblemen voorkomen, economische problemen oplossen en nog veel meer. Maar ja, als het aan de overheden ligt….

23 december 2016

Goede voornemens

Het is weer zover, alweer een jaar dat dat op zijn eind loopt en ongemerkt overgaat in een nieuw jaar. Niet helemaal, want we zitten tenslotte weer in ‘the most wonderful time of the year’ en die laten we natuurlijk niet onopgemerkt voorbijgaan. In de maand december gaan we helemaal los. Terecht ook, want de rest van het jaar is het blijkbaar een stuk minder ‘wonderful’. Deze ‘wonderful’ tijd gaat ook gepaard met een hoop stress, want ondanks dat het ‘wonderful’ is, moeten we ook een hoop van onszelf. Gelukkig geven de sociale en papieren media een hoop tips hoe we hiermee het beste om kunnen gaan. We versieren volgens de laatste trends ons huis met veel pracht en praal, kopen op de valreep nog even een nieuwe jurk, gaan naar de kapper en verwennen elkaar al dan niet met luxe cadeaus. We doen ons best om ons een weg te banen tussen alle medewinkelkar gebruikers om de ijskast meer dan vol te vullen en dekken de tafel feestelijk voor een uitgebreide dis. Wonderful!
Deze tijd leent zich ook bij uitstek voor het maken van goede voornemens. Voornemens die we dus ten uitvoer moeten brengen in minder ‘wonderful’ tijden. Bij het maken van die goede voornemens denken we vooral aan onszelf, zo blijkt uit onderzoek. In de top drie staan gezonder eten, meer sporten en meer zelfontplooiing. Das allemaal heel mooi en klinkt goed! Maar…. We zijn met al die mooie plannen zo druk met onszelf bezig dat we dus geen tijd meer hebben voor elkaar. Gezin, familie en vrienden staan dus niet in die top drie. Maar dat hoeft ook niet. Lang leve de sociale media en het digitale tijdperk. Het scheelt een hoop tijd. Een like op Feestboek, een foto op Snapshit en een felicitatie via een Ikmessage, het is allemaal superhandig en met een paar drukken op de knop gefikst. We hoeven zelfs geen tekst meer te bedenken want de emoijs verbeelden hoe we ons voelen of wat we willen uitdrukken. Zijn we blij, verbaasd, verdrietig of boos, voor alles is een symbooltje bedacht. Een efficiënte manier van communiceren. We hoeven er de deur niet meer voor uit want het kan allemaal wanneer het ons goed uitkomt, zelfs tijdens het nuttigen van de quinoa salade, tussen twee bootcamp oefeningen en de mindfulness cursus. Tenslotte zijn onze vingertoppen vergroeid met book, pad, phone en watch. Reuze handig. Dag en nacht. Altijd.
Ok, dit laatste is natuurlijk allemaal een beetje overtrokken. We willen toch niet vereenzamen achter een schermpje met digitale vingertoppen? De techniek moet ons verrijken en niet verarmen. Als de rest van het jaar toch niet zo ‘wonderful’ gaat zijn, kunnen we die andere 11 maanden dan niet zelf ‘full of wonder’ laten zijn?
Want we gaan in 2017 samen gezonder eten, samen sporten en met elkaar aan ontplooiing doen. Laten we er een liefdevol jaar van maken. Laten de ‘wonders’ maar komen!